öykümm

--------------------------------------------------------------------------------

Yağmurun bardaktan boşanırcasına yağdığı bir
kış günüydü. Yağmur ve soğuk, sokaklarda yürürken âdeta bizi sarıp
sarmalıyor. Ben de alelacele evime dönmeye çalışıyordum.


Tam o sırada karşıma, elinden tuttuğu
çocuğuyla yürümeye çalışan orta yaşlı bir kadın çıkıverdi. Yürümeyi yeni
öğrendiği her hâlinden belli olan çocuğun, böyle bir havada yağmurdan
ıslanma pahasına neden annesinin kucağında olmadığı ve onun yanında
yürüdüğü çok dikkatimi çekti. Yavaş yavaş bana doğru yaklaşan bu anne ve
çocuğun durumunu merakla takip etmeye başladım.

Anne ve çocuk bana doğru iyice yaklaştılar.
Gördüğüm manzara beni şaşkına çevirdi. Hayretler içinde kalmıştım.
Annesinin, çocuğun bulunması gerektiğini düşündüğüm kucağında, hiç yer
yoktu. Çünkü anne, mantosunun altına koyduğu ve etrafı seyreden küçük bir
köpek taşıyordu kucağında!..

Beni derinden etkileyen ve batılı annelerin bu
hazin ve içler acısı hâlini yansıtan bu hâdise; Allâh Teâlâ'nın biz
insanlara gönderdiği en son din İslâm'ın ortaya koyduğu, dolayısıyla
şefkat ve merhamet Peygamberi Hazret-i Muhammed -sallallâhu aleyhi ve
sellem- Efendimiz'in çocuklara karşı davranışları ve tavsiyelerini
düşündüğümüzde ne kadar da ibret vericidir.

Bugün batılı anne; Allâh'ın yarattığı selîm
fıtratından gün geçtikçe uzaklaşmakta ve hakîkî sevgi ve muhabbetler,
yerini sahtelerine bırakmaktadır. Çocuklara göstermeleri gereken ilgi ve
alâkayı başka taraflara sarf etmektedirler. Bu hâdise, hayvanları seven ve
koruyan batının, insan sevgisine dair sergilediği ne kadar güzel bir
misâl!..


ALINTI