USER

"Mi" Teli Olmayanların Hikayesi!


Kimi zaman gereksiz makaleleri için eleştirdiğimiz Çetin ALTAN'dan bizi utandıracak bir makale.

Okumaya değer emin olun!


Beyinsel kemanında "mi" teli olmayanlar

Henüz daha ilkokuldayken, miniklerin;
kendiliğinden bestelenmiş, özgün konçertolar
çaldıkları beyinsel kemanlarındaki "mi" telini, önce
kimler koparır?
Hamaset rapraplı, "Türküm, doğruyum, çalışkanım"
korosunu, her türlü özgün konçertonun üstüne ıslak bir
muşamba gibi örtenler koparır.
Beylik kalıpları ve sloganları, esprili bir
kuşkuyla fiskeleme zekası iğdiş edildiğinde; beyinsel
kemanların "mi" teli kopar ve evrensel boyutlu
yaratıcı kadroların yetişmesi için gerekli tohumların
yerine, ileride asık suratlı bir pozörlükten başka
bütünleşebileceği hiçbir yaratıcı esprisi ve
saydamlığı bulunmayan şarlatanlık tohumları atılır...
Ve çağın evrensel orkestrasının sürekli dışında
kalınır.
***
Daha ilkokulda, Türk atasözlerinin çelişkileri
ortaya konsa...
Örneğin "ateş olsa cirmi kadar yer yakar"
atasözüyle, "ummadık taş baş yarar" atasözü arasındaki
zıtlık, ortak bir kahkahayla incelenmeye alınsa...
Kendilerini güçlü göstermeye çalışanların,
çevredekileri miniminicik görmeye koşullanmasından
ötürü, onları sürekli hafife aldıkları; o nedenle de,
miniminiciklerin gösterecekleri herhangi bir tepkiden,
kendi üstün pozisyonlarını ırgalayacak bir sakınca
doğamayacağını da, "ateş olsa cirmi kadar yer yakar"
diye değerlendirdikleri açıklansa...
Ve miniminicik görülenlerin de, toplumların
değişiminde her zaman en büyük rolü oynamış
olmalarının, tarihin gözünde "ummadık taş baş yarar"
atasözüyle özetlendiği anlatılsa...
***
"İki el bir baş için" atasözüyle, "komşuda pişer,
bize de düşer" atasözü arasındaki zıtlığa da,
ortaklaşa örnekler aransa...
Kimlerin gizli asalak, kimlerin kendi çabalarıyla
saydam olarak yaşamlarını ayakta tuttukları bilinci
geliştirilse...
Daha ilkokulda, miniklerin beyinsel kemanlarında
"mi" teli de koparılmamış, üstelik kemanın yayı da
güçlendirilmiş olur...
***
Önümde küçük bir dergi boyunda, bir kitap
duruyor; Buca Saadet Emir İlköğretim Okulu'nun "Biz De
Yazdık" adlı bir antolojisi...
"Yazanlar Saadet Emir İlköğretim Okulu 2/C sınıfı
öğrencileri"
"Hazırlayan Duran Şenyer Sınıf Öğretmeni"
***
Sınıf öğretmeni Duran Şenyer'in kitaba yazdığı
önsöz de şöyle başlıyor:
"'Biz De Yazdık' kitabını yazanlar ilköğretim
okulu 2. sınıf öğrencileri. Kendilerince önemli olan
yaşadıkları olayları yazdılar. Yazarken içlerinden
geldiği gibi duygularını aktardılar.
Bu kitap etkileşim ve yönlendirmenin ürünüdür.
Çocuklara özgürce çalışma, üretme fırsatı
verildiğinde, neleri yapabilecekleri bu kitapta
görülecektir.
İlköğretim; öğrencilere temel bilgilerin
verilmeye başlandığı bir dönemdir. Bu dönemde okuma,
okuduğunu anlama, anladığını sözlü ve yazılı olarak
anlatma çalışmalarının büyük önemi var. Öğrenciler bu
özellikleri iyi kazanacaklar ki, diğer derslerde ve
yaşamlarında başarılı olabilsinler. Bu da okuma,
okuduğunu anlama, anladığını sözlü ve yazılı olarak
anlatma çalışmalarıyla olacaktır..."
***
İlkokul 2. sınıf yazarlarından birkaç örnek...
"Kaybolduğum an
Annem ile Buca Sigorta Hastanesi'ne gittik. Ben o
gün hastaydım. Okula gitmemiştim. Annem sırada idi.
Ben orada yazıya dalmıştım. Annemi kaybettim. Annem:
- Ayşeee diye bağırdı.
Ben, annemin sesini çok az duymuştum, yolumu
bulup ona ulaşamadım. Bir teyze bana:
- Neden ağlıyorsun? Dedi.
Ben de:
- Kayboldum, dedim.
Çok korkuyordum annesiz kalırım diye. Eve nasıl
gideceğim? Hırsızlar beni kaçırırlar diye ağlıyordum.
Teyze, elimden tutup beni polis amcaya götürüyordu.
Bir taraftan da etrafa bakıyordum. Annemi aniden
gördüm. Teyzenin elini bıraktım, anneme sarıldım. Çok
duygulandım. İçime bir titremek geldi. Anneme çok
sarıldım. Ondan sonra daha dikkatli olup annemin elini
hiç bırakmadım.
Ömrüm boyunca, bu anı hiç unutmayacağım.
Ayşenur ÖZKILIÇ"
***
Ve bir tane daha:
"Babam
Bana, babam telefon hiç açmadı. Ben bebekken bir
kere öpmüş ve sarılmış. Bebek olduğum için
hatırlamıyorum. O zamanlar babamla bazen iyi
günlerimiz olmuş. Şimdi babama karşı bir şey
hissetmiyorum.
Babamdan, annemle boşanmamasını isterdim. Bana,
işten gelirken çukula getirmesini isterdim. Beni
sevmesini isterdim. Bana sarılmasını isterdim.
Sabah kalktığımda anneme 'Günaydın' derim,
yanağından öperim. Yüzümü yıkar, kahvaltımı yapar ve
hemen giyinirim. Evden çıkarken dedemi öperim.
Okula annemle gideriz. Annem beni öper, iyi
dersler dileyip gider. Ben de ona el sallayarak sınıfa
girerim.
Cemre Dilara TÜRKMEN"
***
Daha ilkokuldayken miniklerin beyinsel
kemanlarındaki "mi" telleri, koparılmamış olsaydı; ne
ahmak kokulu bir pozörlük bu kadar yaygınlaşır; ne de
olduğundan daha fazla görünme sıtması, böylesine
kaplardı birtakım koltuklarla, genç kuşakları...