abis

Ressam ve Mimar. İlk resim derslerini babası Giovanni Santi‘den aldı. Babası ölünce o sıralar Fr.Francia ile birlikte çalışan Timoteo Viti‘nin atelyesine girdi. Daha sonra 1499‘a kadar Perugio‘da İl Perugino‘nun atelyesinde çalıştı. Bu hocanın öğreticiliği Raffaello için çok büyük etken oldu. Raffallo genç yaşına rağmen bir çıraktan çok usta olarak görülüyordu önemli iş teklifleri alıyordu. Raffaello Vatikan müzesindeki taç giyme tablosunda kompozisyon üstünde titizlikle çalışarak renklere ışıklı bir yoğunluk ve ustasında olmayan bir canlılık getirerek İl Perugio‘nun tekniğini aşar. Raffaello Kutsal Bakire adlı tablosunu bitirdiğinde yirmi yaşındaydı. Hemen sonra Floransa‘ya gitti. Bir yandan sanatını olgunlaştırıyor öte yandanda floransa resim sanatının getirdiği yenilik ve heyecan dolu havayı tadıyor. Leonardo Da Vinci‘nin renk tekniğini inceliyordu. Leonardo‘dan canlı varlıkları kendi süzenleri içinde duymağa ve bir kompoziyonunda yalnız figürleri değil, aynı zamanda çevresinde havanın dolaştığı canlı varlıkların aralarında ilişkileride incelemeyi öğrendi. Michelangelo‘da dramatik üslubu, yapıcı kuvveti, anlatım ve hareket yeteneği eski çağı canlandırma gücüyle Raffaello‘yu büyüledi. Floransada Raffaello‘nun en yakın dostu Sanatçı Rahip Bartalemo idi. Daha yaşlı olan Bartalomeo‘da sanatta hızlı ve kesin değişikliklerin oluştuğu bu dönemde klasik denge ülküsünün peşindeydi. Raffaello eski dini temanın en tipik örneklerinden birini vererek yüzyıllar boyunca, gerek sanat gerek din yönünden kendini ideal olarak kabul ettirdi, figür gruplarının işlenişinde Michelengelo ile ortak noktaların bulunmasını ve kişilerin birbirleriyle bağlantılarında kısmen Leonardo‘nun etkisi görülmesine rağmen bu tablolar kişisel özellikten yoksun değildir, hepsindede sakin, düşünceli bir hal, ilgi çekici ayrıntılar yuvarlak biçimlerin huzuru hakimdir.

Rafaello, papa Julius II tarafından çağırtılarak 1511‘de Romaya gitti. Papanın Vatikan‘daki yeni dairelerine fresk yapmakla görevlendirildi.
Raffaello yoğun bir dramatik hava yaratma, Michelangelo‘yla rekabet edercesine heykelsi figürler üstünde çalışması, perspektifleri karmaşıklığa götürmesi, bu gün manierismo dediğimiz tarzın bilincinde olduğunu gösterir. Raffaello burada resimlerinde olduğu kadar önemli yapılarındada göze çarpan düzenli ritmiyle dikkati çeker. Raffaello sanatının son dönemidir, öğrencileriyle birlikte Vatikan lojmanlarının süslemesine başladı. Son devrinde Ritimlerindeki zayıflık kayboldu, figür kitleleri yağunlaştı. Işık gölge oyunları ağırlaştı ve hareketler donuklaştı. Çağının bütün büyük sanatçıları gibi çok yönlü olan rafaello önemli mimari eserlerde verdi. Ölçülü bir zerafete ve sağlam bir dengeye dayanan dehası bütün sanat dallarının yüzyıllardan beri etkilemektedir.

__________________

Yaşamak,gecenin tüm karanlığına rağmen, buğulu bir cama güneşin resmini çizebilmektir