Cam kırıklarının dağılması gibi, dağınık kalbim. Her parçası başka bir yerde. Öylesine kırıkla dolu ki, neresine dokunulsa can yakıyor...

Can yaktıkça acıyor...
Acıdıkça kanıyor...
O kanadıkça ben biraz daha eksiliyorum!

Gün ışığına hasret gözlerim ufacık bi ışıkta kamaşıyor, görmüyorum... O yüzden ne zaman bana bakan parıltılı bir çift göz hissetsem korkuyorum, bakmıyorum... Bana bakmaktan yorulanların gidişlerine engelde olamıyorum!

Cam kırıklarımı ortalığa saçıveren o gözlerin ardından, ben hiç bir bakışı gözlerime isabet ettirmiyorum... Beni kanatan o kırıklar karşımdakini acıtırsa diye korkuyorum!

Kendi karanlığımda
İçimdeki kırık(lık)larımla
Işıktan yoksun
Gün be gün yaşıyor(muy)um?

Bilmiyorum...