Altıncı Mutluluklar - Dini ilimler, Eğitim ve Kişisel gelişim siteniz

06-08-2007, 15:09

ALTINCI MUTLULUK

şimdi düşünün, sizin hayatınızda bela sandığınız kaç altıncı mutluluk var?...

Uykumun firar ettiği bir geceydi. Tvnin karşısında buldum kendimi. Bir filmin başladığını gördüm kanalın birinde ve göz attım. (seyretmek gibi bi niyetim de yoktu aslında

Bir doğum sahnesiyle başlıyordu. Ve doğumdan sonra doktorun sinirini bozacak kadar kahkahalarla gülen bir anne. Doğumu yaptıran doktor bağırıyordu;

“bayan neden gülüyorsunuz? Camdan kemiklere sahip, asla yürüyemeyecek, başka çocuklar gibi koşup oynayamayacak ve asla büyümeyecek bir çocuk dünyaya getirdiniz."

Kadının verdiği cevap ilginç: “beni de özel yapan bu ya! Özel bir çocuk doğurdum ben. Herkesin sahip olamadığı bir çocuk…”

Evet, çocuk cam kemik hastası ve aynı zamanda asla büyümeyecek genlere sahipti. En fazla 3-5 yaşındaki bir çocuk kadar kalacaktı. Ki öyle de oldu. İncecik bacaklar, cam kadar kırılgan kemikler ve kambur bir sırt

Baba bir bankanın müdürüydü. Tanrı ona her konuda oldukça cömert davranmıştı o güne kadar. Sağlık, İyi bir eş, güzel bir kız çocuğu, para ve statü… mutluluk için gereken 5 şeyin dördüne sahipti ki, 5.si iyi bir ölümdü zaten. Böyle bir çocuğa sahip olmayı kaldıramadı bir türlü. Bir oğlu olduğunu sakladı yıllarca. Utanç duydu. Ona nasıl davranması gerektiğini bilemiyordu. Babalar çocuklarına bisiklete binmeyi, top oynamayı öğretirdi. Oysa kendi oğlu kırılıyordu. Oğlunun buna verdiği cevapsa yaralayıcıydı: “zaman zaman kemiklerim kırılıyor baba, ama canım şu an kırıldığım kadar yanmıyor”…

Anneyse bütün zamanını oğluyla geçirdi. Çok sevdiği bir şey yapar gibi, harika bir film izler gibiydi onunlayken. Buraya kadar ne var ki diyebilirsiniz. Çok insan var benzer şeyler yaşayan. benim için en vurucu yanını anlatayım size. bir arkadaşıyla oğlu üzerine konuşurken şöyle diyordu anne; “o benim altıncı mutluluğum”…

Oysa annesine altıncı mutluluk olan çocuk, babasının intihar sebebi olacaktı ve oldu. Bu film bana yıllar önce bir gazetenin köşesinde Zeki Ceyhan'a ait okuduğum (hatta kesip sakladığım) bir yazıyı hatırlattı. “belanızı sevin” diyordu yazar, “bela sandıklarınızı sevin, ki onlar cennetin anahtarı olabilir.” Peki bizim hayatlarımızda bir bela, bir musibet olarak gördüğümüz kaç altıncı mutluluk var? kaç harika şeyi bir bela olarak görüp doyasıya gülümsemekten mahrum kaldık? Kaç altıncı mutluluğu trajediye dönüştürdük?Kendimizle birlikte kaç kişiyi daha mutsuz ettik bu körlüğümüz yüzünden?

Fark edemediğimiz altıncı mutluluklar yüzünden kaçımız beş mutluluğu yok saydık? Yalnızca bir kez bahşedilen bir hayatı kaç kez harcadık bozuk para gibi bu uğurda?

Belki imkansız bir aşktı altıncı mutluluk, vuslatı olmadan bir ömür yaşanacak olan.

Belki özel bir çocuktu, özel bir anne yada baba olmamızı sağlayan..

Belki bir kazaydı hayatımızın seyrini alt üst eden..

belki bir iflastı, belki bir ölüm, belki de bir veda…

altıncı, yedinci, sekizinci ve daha fazlası…

mutluluk bizim şükretmeyi bildiğimiz kadardı, şükretmemiz gerekenleri gördüğümüz kadar…

şükredebildiğimiz kadar…

şimdi düşünün, sizin hayatınızda bela sandığınız kaç altıncı mutluluk var?...

Cemrelal

**Kultanesi** · 06-08-2007, 17:48

mutluluk bizim şükretmeyi bildiğimiz kadardı, şükretmemiz gerekenleri gördüğümüz kadar…
şükredebildiğimiz kadar…

Paylaşım için teşekkürler

**Desis** · 06-08-2007, 18:29

çok güzel bir yazı ve anlamlı tşk.

**...yitik...** · 07-10-2007, 04:20

Alıntı:

Belki imkansız bir aşktı altıncı mutluluk, vuslatı olmadan bir ömür yaşanacak olan.

Alıntı:

mutluluk bizim şükretmeyi bildiğimiz kadardı, şükretmemiz gerekenleri gördüğümüz kadar…

şükredebildiğimiz kadar…

Eyvallah dostum, bana güç verdin bu paylaşımınla.

**nonder06** · 07-10-2007, 12:19

aklımdaki birçok soruyu ve bazı konulardaki umutsuzluğumu alıp götürdü sanki bu yazı...eklediğin bütün konular eminim hepimize birşeyler katıyor..çok sağol garip..güzel paylaşımların için..

07-11-2007, 23:34

ne mutlu yazana ve bana o zaman

Sağolun

07-11-2007, 23:43

Alıntı:

Garip tarafından gönderildi

“belanızı sevin” diyordu yazar, “bela sandıklarınızı sevin, ki onlar cennetin anahtarı olabilir.”

mutluluk bizim şükretmeyi bildiğimiz kadardı, şükretmemiz gerekenleri gördüğümüz kadar…

şükredebildiğimiz kadar…

elhamdülilah bizimde bir cennet kuşumuz var.çok çok güzel bi yazı.saol

06-08-2007, 15:09	#1 (permalink)
anubis Mesaj: n/a	Altıncı Mutluluklar ALTINCI MUTLULUK şimdi düşünün, sizin hayatınızda bela sandığınız kaç altıncı mutluluk var?... Uykumun firar ettiği bir geceydi. Tvnin karşısında buldum kendimi. Bir filmin başladığını gördüm kanalın birinde ve göz attım. (seyretmek gibi bi niyetim de yoktu aslında Bir doğum sahnesiyle başlıyordu. Ve doğumdan sonra doktorun sinirini bozacak kadar kahkahalarla gülen bir anne. Doğumu yaptıran doktor bağırıyordu; “bayan neden gülüyorsunuz? Camdan kemiklere sahip, asla yürüyemeyecek, başka çocuklar gibi koşup oynayamayacak ve asla büyümeyecek bir çocuk dünyaya getirdiniz." Kadının verdiği cevap ilginç: “beni de özel yapan bu ya! Özel bir çocuk doğurdum ben. Herkesin sahip olamadığı bir çocuk…” Evet, çocuk cam kemik hastası ve aynı zamanda asla büyümeyecek genlere sahipti. En fazla 3-5 yaşındaki bir çocuk kadar kalacaktı. Ki öyle de oldu. İncecik bacaklar, cam kadar kırılgan kemikler ve kambur bir sırt Baba bir bankanın müdürüydü. Tanrı ona her konuda oldukça cömert davranmıştı o güne kadar. Sağlık, İyi bir eş, güzel bir kız çocuğu, para ve statü… mutluluk için gereken 5 şeyin dördüne sahipti ki, 5.si iyi bir ölümdü zaten. Böyle bir çocuğa sahip olmayı kaldıramadı bir türlü. Bir oğlu olduğunu sakladı yıllarca. Utanç duydu. Ona nasıl davranması gerektiğini bilemiyordu. Babalar çocuklarına bisiklete binmeyi, top oynamayı öğretirdi. Oysa kendi oğlu kırılıyordu. Oğlunun buna verdiği cevapsa yaralayıcıydı: “zaman zaman kemiklerim kırılıyor baba, ama canım şu an kırıldığım kadar yanmıyor”… Anneyse bütün zamanını oğluyla geçirdi. Çok sevdiği bir şey yapar gibi, harika bir film izler gibiydi onunlayken. Buraya kadar ne var ki diyebilirsiniz. Çok insan var benzer şeyler yaşayan. benim için en vurucu yanını anlatayım size. bir arkadaşıyla oğlu üzerine konuşurken şöyle diyordu anne; “o benim altıncı mutluluğum”… Oysa annesine altıncı mutluluk olan çocuk, babasının intihar sebebi olacaktı ve oldu. Bu film bana yıllar önce bir gazetenin köşesinde Zeki Ceyhan'a ait okuduğum (hatta kesip sakladığım) bir yazıyı hatırlattı. “belanızı sevin” diyordu yazar, “bela sandıklarınızı sevin, ki onlar cennetin anahtarı olabilir.” Peki bizim hayatlarımızda bir bela, bir musibet olarak gördüğümüz kaç altıncı mutluluk var? kaç harika şeyi bir bela olarak görüp doyasıya gülümsemekten mahrum kaldık? Kaç altıncı mutluluğu trajediye dönüştürdük?Kendimizle birlikte kaç kişiyi daha mutsuz ettik bu körlüğümüz yüzünden? Fark edemediğimiz altıncı mutluluklar yüzünden kaçımız beş mutluluğu yok saydık? Yalnızca bir kez bahşedilen bir hayatı kaç kez harcadık bozuk para gibi bu uğurda? Belki imkansız bir aşktı altıncı mutluluk, vuslatı olmadan bir ömür yaşanacak olan. Belki özel bir çocuktu, özel bir anne yada baba olmamızı sağlayan.. Belki bir kazaydı hayatımızın seyrini alt üst eden.. belki bir iflastı, belki bir ölüm, belki de bir veda… altıncı, yedinci, sekizinci ve daha fazlası… mutluluk bizim şükretmeyi bildiğimiz kadardı, şükretmemiz gerekenleri gördüğümüz kadar… şükredebildiğimiz kadar… şimdi düşünün, sizin hayatınızda bela sandığınız kaç altıncı mutluluk var?... Cemrelal
anubis Mesaj: n/a

06-08-2007, 17:48	#2 (permalink)
Kultanesi Profesör Giriş: Apr 2007 Konum: Sükûtun dinginliğinde esen bir rüzgârım şimdi. Mesaj: 2,176 Tecrübe Puanı: 416 Rep Puanı: 41261 Rep Derecesi:	mutluluk bizim şükretmeyi bildiğimiz kadardı, şükretmemiz gerekenleri gördüğümüz kadar… şükredebildiğimiz kadar… Paylaşım için teşekkürler __________________ ... Dua sardım kalbime, dilime dua ve sabrıma dua

06-08-2007, 18:29	#3 (permalink)
Desis bir varmış..bir yokmuş... Giriş: Nov 2006 Konum: şimdilik dünya'da... Mesaj: 1,591 Tecrübe Puanı: 37 Rep Puanı: 3361 Rep Derecesi:	çok güzel bir yazı ve anlamlı tşk. __________________ Gönlüm ne dertlidir, ne de bahtiyar; Ne kendisine yâr, ne kimseye yâr, Bir rüya uğrunda ben diyâr diyâr, Gölgemin peşinden yürür giderim... N.F.K.

07-10-2007, 12:19	#5 (permalink)
nonder06 Doçent Doktor Giriş: Mar 2007 Konum: ...KİM...BİLEBİLİRKİ... Mesaj: 1,393 Tecrübe Puanı: 32 Rep Puanı: 2989 Rep Derecesi:	aklımdaki birçok soruyu ve bazı konulardaki umutsuzluğumu alıp götürdü sanki bu yazı...eklediğin bütün konular eminim hepimize birşeyler katıyor..çok sağol garip..güzel paylaşımların için.. __________________ *YALNIZ KALMAKTAN KORKMUYORUM DA...* *YA CANIM ELLERİNİ TUTMAK İSTERSE..* ...

07-11-2007, 23:34	#6 (permalink)
anubis Mesaj: n/a	ne mutlu yazana ve bana o zaman Sağolun
anubis Mesaj: n/a

Şu an bu konuyu görüntüleyen kullanıcı sayısı: 1 (0 üye ve 1 misafir)

Konu Araçları
Yazıcı Çıktısını Göster Sayfayı E-posta ile Yolla
Görünüm Modları
Düzenli Mod Karışık Moda Geç Konu Moduna Geç