|
||
![]() |
|
|
| Deneme, Hikaye & Öykü Birbirinden güzel denemeler, hikayeler ve öykülerin arasında buluvereceksiniz kendinizi... |
![]() |
|
|
LinkBack | Konu Araçları | Görünüm Modları |
|
|
#1 (permalink) |
|
яüzgαя
![]() ![]() ![]() ![]() Giriş: Apr 2007
Mesaj: 903
Tecrübe Puanı: 11
Rep Puanı: 999
Rep Derecesi:
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
Hayat herşeye rağmen bir şekilde devam ediyor. Birileri bir yerde mutlu birileri bi yerde mutsuz. Durgun, sıkılgan, kırılgan. Bazılarında ümit hiç tükenmezken, bazıları çoktan kesmiş ümidini yaşamdan ve yaşamaktan, bazılarıysa gümbür gümbür sarılıyor hayata, sanki doğduğundan bu yana ne gam ne tasa ne keder. Kimiyse, ortalarda bir yerde işte... Düşünüyorumda, ben bu hayatın neresindeyim acaba? Kendi mahkememde sorguluyorum kendimi. Herşeye tarafsız bakamıyor insan böyle durumlarda. Birşeylerde, biryerlerde hep kendini destekliyor...Haklılığımı ispatlamak için o kadar delil varki beynimde, gerçeğe dökemediğimden fos çıkıyor, herşey bir anda yarıda kalıyor... Gideyim diyorum bazen, kimse bulamasın beni. Hatta ben bile... Konuşmasın kimse benimle, ben istemedikçe. Umursanmayayım, umursamayayım hiçkimseyi... Uzaklar... Hep sizi arıyorum. Sizde bana bir hayat var biliyorum, ama size bir türlü kavuşamıyorum... Dağlar... Neden size yazılmıştır bütün şiir ve şarkılar diye merak ederdim hep.Şimdi çok iyi anlıyorum; birşeylere sığınıp onlarla avutmak gönülü tek teselli hayatta ayakta kalmak için. Ama ne yazıkki ne kadar çok avuntum olsada; anladımki seninle başa çıkılmıyormuş, anladımki sen estirdiğin rüzgarlarla bizi bir yaprak misali istediğin yere savuruyormuşsun hayat. Ve anladımki... Ya da boşver,anlamadım say seni... |
|
![]() |
| Şu an bu konuyu görüntüleyen kullanıcı sayısı: 1 (0 üye ve 1 misafir) | |
| Konu Araçları | |
| Görünüm Modları | |
|
|