hiç_

18 senedir bir yabancıyla aynı yeri paylaşıyor gibiyim… Konuşan ve susan da benim… Benim kelimesi bile bana benden çok uzak da gibi geliyor… Her şey gibi…



Kanım hızlandı, hissediyorum, duramıyor canımı acıtıyor ama kayda değer değil verdiği acı anlık ve geçici… Mutlak düşlerim kilitlenmiş gibi her damarım patlamalı kanlar dışarı fışkırmalı ki düşlerden eser kalmasın…



Karamsar olmamalıyım,yaşamak her şeye rağmen güzel ama bu her şey ne bir bilsem,belki benzetmeler kurardım,şu iyi şu kötü derdim,şükrederdim…Şükürsüz halim şükretmeye mahkum şimdi esaretten çok berbat bir hal bu gel gitlerim var bir türlü gitmeyen benden….



Gene gözlerim yapıyor en acı darbesini, beynimle anlaşmış gibi gözlerim dalıyor o düşünüyor… Ben hayal kuruyorum vücudum inciniyor…



Hayla damarlarımda bir fazlalık var biliyorum çıkmak istiyor esaret kötüdür işte hep bir çıkış yolu arar ama bulamaz kendine.



Keskin bir şey olsa kessem, fışkırsa kanım doyasıya rahatlasam, ama ölmesem…

Ağır bir şeyler var içimde… Git gide batıyorum dibe… Çırpınma isteği bile gelmiyor içimden…



En berbatı da bu işte içinden hiçbir şey yapasının gelmemesi... Kötü hiçbir şey kayda değer olmamalı diyorum kendime…



İnsan sözleriyle suyun kimyasını bile bozabiliyormuş… Herhalde bende bozdum kendimi kendi sözlerimle.

Ne tuhaf yazım kurallarına uyasım gelmiyor.nokta koydum ve küçük başladım bir eksiklik hissetmiyorum..denemeydi bu acaba hayatta da böylemi diye..çünkü hep bir eksiklik var içimde..hatam neredeki yaşarken neredeki virgülü atladım, hangi noktayı koymadım, hangi üç noktayı eksik bıraktım hayatımda_?



Galiba çok kapıldım gerçek olmayan hayallere….anladım eğer hayallerin varsa yolun ikiye ayrılır...biri hayallerine biri yapmak zorunda olduğun yere varır...ruhum kararsız hep o iki yol arasında kalır…

yazan:t!z_

Tunaltay

Teşekkürler.

__________________

GUNE

__________________