sevdiğime yakışayım diye susuyorum... - Dini ilimler, Eğitim ve Kişisel gelişim siteniz

**gonle giden yol** · 07-10-2008, 16:23

dostum ,

sırtımdakilerle kıymetliyim bir’in katında, inanıyorum...şimdilerde semayı, yaslandığım bir omuz biliyorum; içimi çeke çeke hüznü yudumlasam da, içime inşirahı çekiyorum; içime çektiğim havadan inşirahı süzüyorum...

kayboluyorum sokağımda; ama alışıyorum...

nokta’m…. dostum...

”eslem” olmak yakışmadı bana hiç bu kadar; nokta’m hiç bu kadar mana kazanmamıştı; hiç bir cümlemin son buluşu beni bu kadar yıkmamıştı; ama hiç bir cümlem de bu kadar çabuk nokta’sıyla vuslatı yaşamamıştı...ân şahit dostum, gezdiğim mekanlar şahit, niyaza durduğum vakit simam şahit, yağmur şahit, kalem şahit, kelam şahit; talimdi benimkisi...bir talebe acemiliğinde yaşanan, kelimeleri hikmetle seçilememiş bir talep sonrasında yaşanan bir talim ..yürek ilminin kıyısında gezinebilmenin bedeli belki de...bilmiyorum dostum, bilemiyorum; sadece soru sormamam gerekiyor, bunu biliyorum...bu yolda soru sormak edepsizlik imiş; bunu öğrenebildim...bunu soludum; bununla nefes aldım; soru sormadan “eslem olarak halimi o’na anlatmakla....”

dostum,

sokağıma o kadar çok yağmur dokunuyor ki şimdilerde; ama rahmet olamıyor sanırım sineme...ben hala özlüyorum...ben hala “can” diyorum..korkularım var dostum, korkuyorum göklerin gürlemesinden; sokağımın lambaları kırılmış – karanlık olmuş havası-, pervaneleri aşk’ı öle öle anlatıp gitmişler artık; bir çakan şimşeğim var semada; yani korkum ve ümidim var...semamda çakan şimşekler ve duamı o’na ulaştıracak olan, rahmeti indiren melekler...dostum, ne demeli şimdi...susmalı mı...söz dokunur mu, yâr dediğime..

dostum, bana bir şeyler söyle artık sükûtunla; bana bir’den bahset... yaslandığım bir omuz biliyorum seni, ayağımı yaslayıp hasbihâl ettiğim kaldırımlar gibi...dostum, simama tebessüm yakışır imiş; dilime hamdin yakıştığı kadar; lâl olup içten içe niyaza durmak yakışırmış; bana hayret yakışırmış, hasretimi yoğuran her hal o’nun yedinden imiş...

dostum, ben susuyorm artık...sen iç-inle konuş; iç-ime haber yolla, niyazınla...

___alıntı___

**Kultanesi** · 07-10-2008, 19:58

Alıntı:

GÖNLE GİDEN YOL tarafından gönderildi

dostum,

sokağıma o kadar çok yağmur dokunuyor ki şimdilerde; ama rahmet olamıyor sanırım sineme...ben hala özlüyorum...ben hala “can” diyorum..;
korkum ve ümidim var...semamda çakan şimşekler ve duamı o’na ulaştıracak olan, rahmeti indiren melekler...dostum, ne demeli şimdi...susmalı mı...söz dokunur mu, yâr dediğime..

Çok güzeldi.Teşekkürler Gönle Giden Yol

**GUNE** · 07-10-2008, 20:49

sokağıma o kadar çok yağmur dokunuyor ki şimdilerde; ama rahmet olamıyor sanırım sineme...ben hala özlüyorum...ben hala “can” diyorum.

teşekkürler

07-10-2008, 16:23	#1 (permalink)
gonle giden yol Doktor Giriş: Jan 2008 Mesaj: 818 Tecrübe Puanı: 263 Rep Puanı: 26233 Rep Derecesi:	sevdiğime yakışayım diye susuyorum... dostum , sırtımdakilerle kıymetliyim bir’in katında, inanıyorum...şimdilerde semayı, yaslandığım bir omuz biliyorum; içimi çeke çeke hüznü yudumlasam da, içime inşirahı çekiyorum; içime çektiğim havadan inşirahı süzüyorum... kayboluyorum sokağımda; ama alışıyorum... nokta’m…. dostum... ”eslem” olmak yakışmadı bana hiç bu kadar; nokta’m hiç bu kadar mana kazanmamıştı; hiç bir cümlemin son buluşu beni bu kadar yıkmamıştı; ama hiç bir cümlem de bu kadar çabuk nokta’sıyla vuslatı yaşamamıştı...ân şahit dostum, gezdiğim mekanlar şahit, niyaza durduğum vakit simam şahit, yağmur şahit, kalem şahit, kelam şahit; talimdi benimkisi...bir talebe acemiliğinde yaşanan, kelimeleri hikmetle seçilememiş bir talep sonrasında yaşanan bir talim ..yürek ilminin kıyısında gezinebilmenin bedeli belki de...bilmiyorum dostum, bilemiyorum; sadece soru sormamam gerekiyor, bunu biliyorum...bu yolda soru sormak edepsizlik imiş; bunu öğrenebildim...bunu soludum; bununla nefes aldım; soru sormadan “eslem olarak halimi o’na anlatmakla....” dostum, sokağıma o kadar çok yağmur dokunuyor ki şimdilerde; ama rahmet olamıyor sanırım sineme...ben hala özlüyorum...ben hala “can” diyorum..korkularım var dostum, korkuyorum göklerin gürlemesinden; sokağımın lambaları kırılmış – karanlık olmuş havası-, pervaneleri aşk’ı öle öle anlatıp gitmişler artık; bir çakan şimşeğim var semada; yani korkum ve ümidim var...semamda çakan şimşekler ve duamı o’na ulaştıracak olan, rahmeti indiren melekler...dostum, ne demeli şimdi...susmalı mı...söz dokunur mu, yâr dediğime.. dostum, bana bir şeyler söyle artık sükûtunla; bana bir’den bahset... yaslandığım bir omuz biliyorum seni, ayağımı yaslayıp hasbihâl ettiğim kaldırımlar gibi...dostum, simama tebessüm yakışır imiş; dilime hamdin yakıştığı kadar; lâl olup içten içe niyaza durmak yakışırmış; bana hayret yakışırmış, hasretimi yoğuran her hal o’nun yedinden imiş... dostum, ben susuyorm artık...sen iç-inle konuş; iç-ime haber yolla, niyazınla... ___alıntı___ __________________ Sustum!Nice oldu bilemem susalı.Hatırladığım epeydir gönül evimde asayişin berkemal olmadığı...

07-10-2008, 20:49	#3 (permalink)
GUNE MeLeĞiM BeNiM Giriş: Nov 2007 Konum: İzmir/Bornova Mesaj: 6,982 Tecrübe Puanı: 912 Rep Puanı: 90425 Rep Derecesi:	sokağıma o kadar çok yağmur dokunuyor ki şimdilerde; ama rahmet olamıyor sanırım sineme...ben hala özlüyorum...ben hala “can” diyorum. teşekkürler __________________ http://melegimbenim.forumlari.net/ http://efe-akovali.gonetoosoon.co.uk/

Konu Araçları
Yazıcı Çıktısını Göster Sayfayı E-posta ile Yolla
Görünüm Modları
Düzenli Mod Karışık Moda Geç Konu Moduna Geç

Şu an bu konuyu görüntüleyen kullanıcı sayısı: 1 (0 üye ve 1 misafir)