|
|
Günün Ayeti: Mü'minler ancak kardeştirler. Öyle ise kardeşlerinizin arasını bulup düzeltin ve Allah'tan korkup sakının. Umulurki esirgenirsiniz. Hucurat Suresi, 10 |
|
||
|
|
|
| Deneme, Hikaye & Öykü Birbirinden güzel denemeler, hikayeler ve öykülerin arasında buluvereceksiniz kendinizi... |
 |
|
|
LinkBack | Konu Araçları | Görünüm Modları |
08-18-2008, 18:36
|
#1 (permalink) |
|
Profesör
  Giriş: Apr 2008
Konum: ...ANKARA...
Mesaj: 3,234
Tecrübe Puanı: 544
Rep Puanı: 54028
Rep Derecesi:
  
|
Dar ayakkabı ve yaşam...
O bayram bana ayakkabı almaya karar verdiler. Hazır ayakkabı satan mağaza yoktu şehirde. Tek ayakkabı yapan dükkanında ayakkabıcı çıplak ayağımı bir kartonun üzerine koydu, iyice basmamı söyledikten sonra ağzındaki kurşun kalemi eline alıp ayağımın çevresini çizdi. O ayağımın çizildiği karton benim ayakkabı numaramdı. Günlerce yeni ayakkabılarımın hayalini kurdum. Babamın anlattığına göre ayakkabılarım siyah ve bağcıklı olacaktı. kapının her çalınışında koştum. Ayakkabılarım bayramdan bir gün önce geldi, siyah-bağcıklı. O gün onları giymedim. Bayram gecesi yatağımın altına yerleştirdim yeni ayakkabılarımı. Arada bir kalkıp kutusundan çıkartıyor, yere koyuyor, yukarıdan, yandan, önden bakıp duruyordum. Parlak ve yuvarlak burnunu gecenin karanlığında kim bilir kaç kez okşadım. Uyku girmedi gözüme. Sabahleyin ev ahalisi kalktığında, ayakkabı kutusu kucağımda sandalyede oturuyordum ben. Ayakkabımı babam giydirdi. Ayağıma olmamıştı ayakkabılarım, dardı ve canımı yakmıştı. Ama bunu babama söylemedim. O “Sıkıyor mu?” diye sordukça “Hayır” yanıtını veriyordum. “Dar, ayağımı acıtıyor” desem, geri gidecekti ayakkabılarım ve ayakkabıcının hemen bir yeni ayakkabı yapması olanaksızdı. O bayram sabahı canım yana yana yürüdüm. Bir sure sonra acı dayanılmaz oldu. Dişimi sıktım. Topalladım. Soranlara “Dizimi vurdum” dedim, ama ayakkabılarımın ayağımı sıktığını kimseye söylemedim. Doğrusunu isterseniz yaşam dar ayakkabıyla yürümektir. Kimi zaman dar bir maaş, kimi zaman sevimsiz bir iş. Kimi zaman bir mekân dar ayakkabı olur bize, kimi zaman bir cevre. Kimi zaman bir sokak, ya da bir şehir. Kimi zaman dostluklar, arkadaşlıklar, beraberlikler bir dar ayakkabıya dönüşür. Kimi zaman zamandır dar ayakkabı, geçmek bilmez. Kimi zaman zenginlik, kimi zaman başınızı koyduğunuz yastık. Canınız yanar. Topallaya topallaya gidersiniz. Sonradan öğrendim yaşamın dar ayakkabıyla yürüme sanatı olduğunu. Alıntı
__________________
  |
|
|
08-18-2008, 19:29
|
#2 (permalink) |
|
Doçent Doktor
 Giriş: Nov 2006
Konum: ..:: MAĞARA ::..
Mesaj: 1,554
Tecrübe Puanı: 378
Rep Puanı: 37404
Rep Derecesi:
|
ben dar gelen ayakkabılarımın çoğunu değiştirdim.. yine aynı noktaya gelsem yine değiştiririm.. işim dar geldi değiştirdim. şehir dar geldi değiştirdim. evim dar geldi değiştirdim. arkadaşlarım dar geldi değiştirdim. kimseye mehnetim olmaz. ha ben başıma buyruğum, beni bağlayan bi eşim yok rahatım tabi.. ama eş konusu da insana dar gelmemeli silah zoruyla birleştirmedilerse... bi tunaltayı değiştiremedim okadar kavga ettim bi ondan vaz geçemedim.  |
|
|
|
08-19-2008, 19:13
|
#10 (permalink) |
|
K ı y m e t l i (m)
 Giriş: Jun 2007
Konum: İstanbuL
Mesaj: 4,155
Tecrübe Puanı: 595
Rep Puanı: 58968
Rep Derecesi:
|
Ahh ahh keşke bize dar gelen herşeyi ayakkabı gibi değiştirebilsek.. Bazen hayat şartları çok acımasız oalbiliyor ne yazıkki.. Tşkler 
__________________
Hayat bir imtihandır, Rabbimiz bizi türlü kederlerle dener, yoksunluk anında " Ya Vekil " demek en güzeli değil mi? Hayrından umutsuzum , getirme bari Şerrini.. |
|
|
|
| Şu an bu konuyu görüntüleyen kullanıcı sayısı: 1 (0 üye ve 1 misafir) | |
| Konu Araçları | |
| Görünüm Modları | |
|
|
Düzenli Mod
