|
||
![]() |
|
|
| Divan Edebiyatı ve Halk Şiiri Divan Edebiyatı ve Halk Şiiri |
![]() |
|
|
LinkBack | Konu Araçları | Görünüm Modları |
|
|
#1 (permalink) |
|
Rektör
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() Giriş: Mar 2007
Konum: İki Kelime arasında.
Mesaj: 7,336
Tecrübe Puanı: 176
Rep Puanı: 16723
Rep Derecesi:
![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() ![]() |
![]() Bir senin sesin eyler gamdan âzâde beni Selâmın ganî kılar şâhdan ziyâde beni Bî-ümîd olsam da endîşe-i istikbâlle Tebessümün kâfîdir dâim dilşâde beni Elif bilmez câhil idim cemâlini görmeden Arz-ı keremin yetti nâgâh irşâde beni Gam yegâne âşinâmdır dilde hicrânın varken Bir vuslatın gark ider hadsiz neşâte beni (Hulûsî) (Beni hüznün ellerinden ancak senin sesin kurtarıyor.Selâmın bir padişahtan daha zengin kılıyor fakiri. İstikbal endişesiyle ümitsizliğe düştüğümdeBir tebessümün yeterli oluyor mutlu olmam için. Yüzünü görmeden önce hiçbir şey bilmiyormuşum ben,Ey elif-kâmet, keremin bir anda aydınlatıverdi gönlümü. Senden ayrıldığımda tek dostum hüzün oluyor.Kısacık bir kavuşma, sonsuz bir sevinç demek benim için.)
__________________
“Bâki kalan bu kubbede bir hoş sadâ imiş...” |
|
![]() |
| Şu an bu konuyu görüntüleyen kullanıcı sayısı: 1 (0 üye ve 1 misafir) | |
| Konu Araçları | |
| Görünüm Modları | |
|
|