YİNE DE HAYAT…

Ayrılık düşer bazen merhabalarımıza Oluşturduğumuz “biz” kalıpları çöker

Var olan iki ayrı kutuptur artık Ya “vazgeçen” oluruz bu ayrılıkta. Ya da “

vazgeçilen”…

Bir tercihtir vazgeçmek. Eksilmiştir yüklediğiniz değerler,

gidip de dönmemeyi, dönüp de bakmamayı göze almışsınızdır.

Oluşturduğunuz o “biz” kalıbından kendinizi alır ve gidersiniz bu merhabadan…

Hayata başka bir yerden, başka bir noktadan başlamaktır vazgeçmek Yeniden

başlamaktır..

Yarın vardır önünüzde ve yarına ait umutlar Seçeneksizliktir vazgeçilen olmak…

Giden gitmiştir ardında boşluğunu bırakarak Ve siz kalansınızdır…

Orda… Öylece… Eksilmektir vazgeçilen olmak.Bir yokluğun sızısını yüreğinizde

anbean taşımaktır

Vazgeçenden geriye kalan tenhalığı, ıssızlığı kalabalıklarla,

Sessizliği hiçbir sesle dolduramamaktır… Nedenler ve niçinlerle daha da kararıp

uzayan gecelerdir

Bir sızıyla bölünen uykulardır. Dağılmak, parçalanmaktır çokça ...

Unutmak için zamana umut bağlamaktır Zaman akıp giderken hayatımızdan…

Kimi zaman ” vazgeçen” oluruz bir merhabada Bir başkasında “vazgeçilen”

belki

Vazgeçmenin umursamazlığında da olsak Vazgeçilmenin umarsızlığında da

Anlar ve anılardır yanımızda kalan Sonra…

Bir maske takıp yüzümüze Sevginin çıplaklığını örtsün diye, katılırız akan

zamana yine de…