secemcemre

işte istanbul
yorgun şehir
işte canından bezmiş boğaz vapurları
kaderli tramvaylar
ve galata köprüsünden telaşlı insanlar geçmektedir
bir gizli sevinç mahzun gözbebeklerinde
eriyen bir sükun kaldırımlarda adım adım
işte istanbul
istanbul dedim de seni hatırladım


balıkçı tepsilerinde gümüş balıkları
tekir, barbunya, canım uskumru, levrek
işte istanbul
kulaklarımda bir derin uğultu
hiç bitmeyecek
karşıda kızkulesi
gözleri yaşlı bir kadın gibi
ve minareler çaresizliğimizi haykırmakta allaha
caddelerinde başım dönüyordu
gecelerinde ağladım
istanbul o büyük şehir
o mahzun şehir
istanbul dedim de seni hatırladım.

boğaziçinden bir vapur geçer
benim aklımdan senin gözlerin geçiyordu
- bebek. dediler, indim.
nereye baksam denizdi
mavi mavi bir hüzündü ayaklarımın altında
işte istanbul
haliç
çiçekpazarı
beyoğlu
beyoğlunun daracık sokaklarında seni aradım
içim ürpertilerle doldu, amansız korkularla
istanbul dedim de seni hatırladım.

istanbula kar yağıyordu
nasıl üşüdüğümü anlatamam
üşümekten öte bir şeydi bu
belki de yanlızlıktı
kar haline gelmiş gözyaşlarıydı insanların
uzak gemiler görüyordum
karlar altında beyaz gemiler
ve istanbulun ortasında
bir nehir akıyordu içime
soğuk, buzlu bir nehir
sensiz istanbul bile güzel değilmiş
anladım
işte istanbul
istanbul dedim de seni hatirladim

işte istanbul
sensiz yaşanmıyan şehir
nefes alınmayan belde
sen uzaklardaki istanbul hastası
bense istanbulda seni yaşadım
zaman, adın gibiydi dudaklarımda
istanbul dedim de seni hatırladım.

__________________