anubis

Peygamberimiz -sallallahu aleyhi ve sellem- Hazretleri tevâzuundan dolayı her sınıf inşânla görüşür, dertlerini dinler, da'vetlerine icabet ederdi. Fukara ve kölelerle yemek yer, kendi işlerini kendi görür, en fakir ve pejmürde insanlar arasında otururdu.
Bir gün huzurunda bir bedevînin titremeğe başladığını gören Allah'ın elçisi:
- Arkadaş titreme! Ben bir melik değilim. Kureyş'ten kuru ekmek yiyen bir kadının oğluyum." buyurmuştu.
Abdullah b. Evfâ -radıyallahu anh-, "Resûl-i Ekrem -sallallahu aleyhi ve sellem-, dullarla, biçârelerle birlikte yürümekten ve onların işlerini görmekten çekinmezdi." demiştir. (Ebû Dâvud)
Bir gün adamın biri kendilerine:
- Efendimiz! En hayırlımız! En hayırlımızın oğlu!" diye hitâb edecek olmuş, O da:
- Ey insanlar! Allah'tan korkunuz, şeytâna uymayınız. Ben yalnız Abdullah'ın oğlu Muhammed'im, Allah'ın kuluyum. Bir de Cenâb-ı Hakk beni elçilikle şereflendirdi. Bana bundan fazlasıyla ta'zîm göstermenizi istemem." buyurmuşlardı.
Resûl-i Ekrem -sallallahu aleyhi ve sellem- 'in tevazu' ve alçak gönüllülüklerini, meşhur Hatem-i Tâi'nin oğlu Âdiy -radıyallahu anh- 'den dinleyelim:
Âdiy Medine'de muhteşem bir melikle karşılaşacağını zannediyordu. Diyor ki:
"Medîne Mescidinde Hz. Muhammed -sallallahu aleyhi ve sellem- 'in yanına geldiğimde selâm verdim.
- "Bu zat kimdir?" diye sordu. Ben:
- Hatem olu Âdiy dedim.
Ayağa kalkıp beni evine götürdü. Vallahi bunu doğrudan doğruya ve şuurlu olarak bana yapıyordu. Yolda yaşlı ve zayıf bir kadın O'nu karşıladı ve durdurdu. Sözü bitinceye kadar kadını dinledik. Ben kendi kendime vallahi bu melik değil, dedim. Sonra beni evine getirdi. İçi lif dolu deriden bir yastık alarak bana uzattı ve:
- Buyur buna otur dedi.
Ben:
- Hayır siz oturun dedim. O
- Hayır siz! diye tekrar etti, oturdum.
Kendisi de kuru yere oturdu. Ben yine kendi kendime vallahi bu bir melikin yapacağı iş değil, dedim. Sonra söze başladı ve şöyle konuştuk:
- Eee... Hatem oğlu Adiy! Sen Rekûsîsin değil mi? dedi.
- Evet dedim.
- Sen kavminden ganimetin dörtte birini alıyor muydun? buyurdu.
- Evet alıyordum!" dedim.
- İşte, bu senin dinine göre sana haramdı." buyurdu.
Evet hakikaten öyleydi. Bu sözünden anladım ki O vazife ile gönderilmiş hak Peygamberdi. Herkesin meçhulü olanı biliyordu.
Sonra Resûlullah -sallallahu aleyhi ve sellem- şöyle devam etti:
- Ey Adiy! Belki seni bu dîne girmekten alıkoyan sebeb, sâliklerini ihtiyâç içinde görmendir. Vallahi onların serveti yakında öyle artacak ki, alan bulunmıyacak! Belki de onların düşmanlarının çokluğunu görmen sana engel oluyor. Vallahi çok geçmeden bir kadının tâ Kadisiye'den deve üzerinde, korkmadan şu beyti (Kâbeyi) ziyaret için yola çıktığını duyacaksın! Belki de saltanatı ve memleketler idaresini başkalarında görmen seni men ediyor; Allah'a yemîn olsun, yakında Bâbil'in beyaz köşklerinin müslümanlar tarafından fethedildiğini işiteceksin. buyurdu.
- Bunları duyunca müslüman oldum.
Adiy, Kadisiyye, ve Bâbil saraylarının, arablar tarafından fethedildiğini görecek kadar yaşamış ve bunları görmüştür.
Binlerce fedakâr ve itaatkâr arkadaşı ile muzaffer bir ordunun başındaki bir fâtihin gurur duymaması mümkün mü? Fakat Hz. Muhammed -sallallahu aleyhi ve sellem-, bilhassa böyle zamanlarda en yüksek tevazu' gösterir ve huzûr-ı Bârî'de başını eğerdi. Resûl-i Ekrem -sallallahu aleyhi ve sellem- , muzaffer ordusunun başında Hayber'e girerken yuları ipten bir merkebin üzerinde bulunuyorlardı.
O, melik peygamber, ya da kul peygamber olmak hususunda muhayyer bırakılmış, o tevazuundan dolayı kul peygamber olmayı tercih etti. Bu yüzden devlet reisi ve fatih sıfatıyla Mekke'ye girerken devenin üstünde bulunuyordu ve tevazuundan başını devenin boynuna doğru eğmişti de sakalı neredeyse devenin semerine değecekti.


Sonsuz Nur kitabından.


Tevazuuna örnek Bir Hadis :

Yusuf güzeldi, ben ise şirinim.