Kara Leke - Dini ilimler, Eğitim ve Kişisel gelişim siteniz

**gazeteci** · 06-08-2008, 22:35

KARA LEKE

O iki kara leke düşmeseydi gözlerimize, şimdi ne böyle suçlu hissedecektik kendimizi ne de bu yazıya konu olan o utanç verici körlük, o dayanılmaz karanlık apaçık görünür edecekti kendini. Objektifin ardındaki film bandına değmeseydi o iki kara leke, hiç olmamış gibi, hiç görülmemiş gibi geçiverecekti gözlerimiz olayın üzerinden. Uğramayacaktı bile oraya. Uğrayamayacaktı.
Bir şeyin “görülmediğini” söyleyebilmek için o şeyin görülmeye aday olması gerek. Azıcık da olsa ışık vurması gerek üzerine. Gözlerin dikkatini çekecek kadar lekelemesi gerek varlık sayfasını. Yokun yokluğunu göremez gözlerimiz. Var olmayana kaymaz gönlümüz. Bir şeyin “unutuldu” diye anılması için hatıra düşebilir bir varlık kırıntısı sunması gerek bize. Bir şeyin acınabilir olması için kum tanesi kadar da olsa bir hacmi olmalı. Hiç olmayanın hatırını sayamaz akıl. Hiç olmamışa acıyamaz kalbimiz. Yok olanın yokta kalışına ağlayan bir insan oldu mu hiç?

Görme eylemimiz hedefsiz gerçekleşmez. “Neyi gördün?” “Hiiiç!” mi? “Kör” derler adama. Deli bile derler. Hele bir demeye gör: “Hiçbir şeye acıyorum ben!” Acımak fiili nesne arar kendine. Ucundan görünmüyorsa bir şey, tamamına dair merakımız uyanmaz. Bir kenarından gözümüze ilişmiyorsa bir şey, gerisini görmeye gerek kalmaz. Alameti yoksa bir şeyin, görünürde değilse, sorumlu değiliz ondan. Hatırası olsun yoksa, bir defalığına bile olmuş değilse, gelip geçmiş değilse, gölgesi olsun değmemişse aklımızın ucuna, ona dair bir kaygı üretemeyiz. Yok olanın yokluğundan hayıflanmasını bilmez insan. Ancak var olan kıymık olup batar kalbimize. Görünür olunca kıyısından, belki canımızı yakabilir. Acıtır belki! Acındırır! Ama belki! Bir gerçeğin aniden çıkıveren ucu, bir varlığın gözümüze sarkan kenarı, fazlasını görmeyi borç yazar gözlerimize.

O iki kara lekeyi gözümüze fotoğrafçı Kevin Carter soktu: Somali’de Birleşmiş Milletler’in yardım kampının birkaç kilometre ötesinde, açlıktan toprağa yığılmak üzere bir çocuk ve arkasında onun ölümünü bekleyen bir akbaba. O iki kara leke, hepimizi, her zaman vicdan borçlusu kılacak acı gerçeği batırdı kalbimize. Suçlu o iki kara leke! Çünkü, bizi suçlu kıldılar. Oyunbozanlık ettiler. Olmasaydılar eğer, sayesinde Pulitzer ödülü aldığı bu fotoğrafı çektikten sonra niye ardına bakmadan çekip gittiğini sorgulamayacaktı Kevin Carter. Olmasaydılar eğer, o görüntünün en çok da kendi vurdumduymazlığını ve vicdansızlığını görüntülediğini acıyla anlamasına mahal olmayacaktı Kevin Carter’in. Olmasaydılar eğer, çocuğu oradan alıp kendini akbabanın önüne bırakırcasına aylar sonra intihar etmeye kalkmayacaktı Kevin Carter (Demek fotoğraf makinesinin namlusu da sahibine çevrilebiliyor ve öldürüyor!).

Ama oldular bir kere... Oldular ve göründüler. Ve hep görünecekler. Sadece fotoğrafçıyı değil, hepimizi rahatsız edecekler. Orada vicdan azabının ezip öldürdüğü o fotoğrafçı kadar bile var olmadığımızı görüntülüyor çünkü o fotoğraf. Bizi gammazlıyor. İçimizde merhameti en çok hak edeni, bir çocuğu, bir akbabaya sıradan bir yem edebilecek küresel adaletsizliğin, kitlesel merhametsizliğin başucuna koyuyor her birimizi. Tam da olay mahallinde görünmeyişimiz nedeniyle, fail-i mâlûmu sayıldığımız bir cinayete ortak ediyor bizi... Dahası da var: fotoğrafta annesi ya da babası görünmüyor aç (bırakılmış) çocuğun. Annesi babası da öldürülmüş belki. Yahut uzaklarda tutuluyor. Onların çocuğun yanıbaşında görünmeyişleri de bir dehşet görüntüsü! Anne şefkatinin azıcık kırıntısınca orada olsaydık, hepten eriyip gözyaşı olmaz mıydık o çocuğun başında? Erimiyoruz. Yanmıyoruz işte! Yokuz orada. Yokluğumuzu o iki kara leke sayesinde görebiliyoruz.

İçinde görünmediğimizi göremediğimiz, görünmediğimiz için de yanmadığımız ne kadar çok kara leke fotoğrafı olacaktı ama fotoğrafçılar yetişemedi. Hiç görünür olmadığı için hiç olmadığını sandığımız nice kara lekeler var yeryüzünde. Olsa bile, hep öyle oluyor diye bıkkınlıkla yok saydığımız, alışkanlığımızın yüzsüzlüğüne sardığımız daha nice taze kara lekeler düşeyazıyor yerin yüzüne. Yokuz oralarda, yokluğumuzu görecek gözden yoksunuz. Yokluğumuzu görsek de yokluğumuza yanacak gönülün yoksuluyuz. Ne kadar körüz! Ne kadar sağırız! Ne kadar merhametsiziz! Ne kadar acımasızız. Ne kadar vurdumduymazız.

Olmayan bizlerin en acınacak haline, yok oluşuna acıyıp da bizi var kılan ey Rahman; en çok yanımızda olunması gereken zamanda, anılmaya değer olmadığımız unutuş karanlığında şefkatiyle seçip yakınlığına çağıran Rahîm; olamadığımız yerlere değdir dualarımızı. Gözlerimize verdiğin o iki kara lekeyi, iki gözbebeğimizi merhamet(l)e aç! Görür kıl bizi kara lekeleri. Görünür kıl bizi kara lekeli fotoğraflar içinde. Geç kalmadan.

SENAİ DEMİRCİ

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...] Bu linke tıklayıp resmi görün lütfen.

**gazeteci** · 06-08-2008, 23:12

Ya arkadaşlar resmi görmenizi çok isterdim ama olmadı beceremedim.Gerçekten tüyler ürperten bir resimdi.

**Tunaltay** · 06-09-2008, 09:23

Teşekkürler gazeteci. Yalnız biz bu Senai Demirci ile vukuatlıyız. Başımıza bela olmasın yazımı yayınlıyorsunuz diye. : )
Resim olayını çözeceğiz inş. beraber.

**vuslat78** · 06-09-2008, 09:28

SENAİ abimiz çok acı veren bir konuya dikkat çekmiş...evet ne kadar duyarlıyız bu konulara,vicdanlarımızın muhasebe etme zamanı..küresel olarak gitgide merhametsizleşiyormuyuz?
RABBİM BİZLERİ PEYAMBERİMİZ ŞEFKATİNE ULAŞTIRSIN İNŞAALLAH..DUALARIMIZ ACI,AÇLIK,ZÜLUM GÖREN İNSANLAR İÇİN OLSUN İNŞAALLAH..
TEŞEKKÜRLER GAZETECİ KONU İÇİN..

**gazeteci** · 06-09-2008, 09:51

Alıntı:

Tunaltay tarafından gönderildi

Teşekkürler gazeteci. Yalnız biz bu Senai Demirci ile vukuatlıyız. Başımıza bela olmasın yazımı yayınlıyorsunuz diye. : )
Resim olayını çözeceğiz inş. beraber.

Yaaa niye ki. İyi de bence razı olması lazım gelmez mi? Kendi yazımız gibi göstermiyoruz ki altına ona ait olduğu belirttik adını yazdık. ALLAH ALLAH açıkcası beklemem Senai abiden.

Ben teşekkür ederim 'SWORD' abi ve Tunaltay abi.
__________________

**Tunaltay** · 06-09-2008, 10:46

Alıntı:

gazeteci tarafından gönderildi

Yaaa niye ki. İyi de bence razı olması lazım gelmez mi? Kendi yazımız gibi göstermiyoruz ki altına ona ait olduğu belirttik adını yazdık. ALLAH ALLAH açıkcası beklemem Senai abiden.

Ben teşekkür ederim 'SWORD' abi ve Tunaltay abi.
__________________

Bende neden öyle yaptıklarını anlayamamıştım gazeteci. Aynı senin gibi şaşırmıştım. Adam (eskiden Senai abi derdim ben de

) telif hakkını elinde bulundurduğu için ücreti ödenmeyen yazısının yayınlanmasını istememiş olabilir.

**gazeteci** · 06-09-2008, 11:07

Alıntı:

Tunaltay tarafından gönderildi

Bende neden öyle yaptıklarını anlayamamıştım gazeteci. Aynı senin gibi şaşırmıştım. Adam (eskiden Senai abi derdim ben de

) telif hakkını elinde bulundurduğu için ücreti ödenmeyen yazısının yayınlanmasını istememiş olabilir.

ALLAH ALLAH İlgiiinç. Hakikaten çok ilginç. Ademoğlu bu aralar beni çok şaşırtıyor nedense?

Ama belki de haklıdır. Eeee ekmek parası. Ben de olsam öyle mi yapardım acep bilmem küüüü

Hımmm iyi fikür.

Kayıt	SSS	Üye Listesi	Ajanda	Konuları Okundu İşaretle

Karakalem	Dini İlimler	Yemek Tarifleri	Şarkı Sözleri	Free Lyrics	Ödev	Anne ve Bebek Rehberi	iPhone Fun

06-08-2008, 22:35	#1 (permalink)
gazeteci Doktor Giriş: Oct 2007 Konum: Fanide misafir,ebediyyet yolcusu.Ank. Mesaj: 687 Tecrübe Puanı: 97	Kara Leke KARA LEKE O iki kara leke düşmeseydi gözlerimize, şimdi ne böyle suçlu hissedecektik kendimizi ne de bu yazıya konu olan o utanç verici körlük, o dayanılmaz karanlık apaçık görünür edecekti kendini. Objektifin ardındaki film bandına değmeseydi o iki kara leke, hiç olmamış gibi, hiç görülmemiş gibi geçiverecekti gözlerimiz olayın üzerinden. Uğramayacaktı bile oraya. Uğrayamayacaktı. Bir şeyin “görülmediğini” söyleyebilmek için o şeyin görülmeye aday olması gerek. Azıcık da olsa ışık vurması gerek üzerine. Gözlerin dikkatini çekecek kadar lekelemesi gerek varlık sayfasını. Yokun yokluğunu göremez gözlerimiz. Var olmayana kaymaz gönlümüz. Bir şeyin “unutuldu” diye anılması için hatıra düşebilir bir varlık kırıntısı sunması gerek bize. Bir şeyin acınabilir olması için kum tanesi kadar da olsa bir hacmi olmalı. Hiç olmayanın hatırını sayamaz akıl. Hiç olmamışa acıyamaz kalbimiz. Yok olanın yokta kalışına ağlayan bir insan oldu mu hiç? Görme eylemimiz hedefsiz gerçekleşmez. “Neyi gördün?” “Hiiiç!” mi? “Kör” derler adama. Deli bile derler. Hele bir demeye gör: “Hiçbir şeye acıyorum ben!” Acımak fiili nesne arar kendine. Ucundan görünmüyorsa bir şey, tamamına dair merakımız uyanmaz. Bir kenarından gözümüze ilişmiyorsa bir şey, gerisini görmeye gerek kalmaz. Alameti yoksa bir şeyin, görünürde değilse, sorumlu değiliz ondan. Hatırası olsun yoksa, bir defalığına bile olmuş değilse, gelip geçmiş değilse, gölgesi olsun değmemişse aklımızın ucuna, ona dair bir kaygı üretemeyiz. Yok olanın yokluğundan hayıflanmasını bilmez insan. Ancak var olan kıymık olup batar kalbimize. Görünür olunca kıyısından, belki canımızı yakabilir. Acıtır belki! Acındırır! Ama belki! Bir gerçeğin aniden çıkıveren ucu, bir varlığın gözümüze sarkan kenarı, fazlasını görmeyi borç yazar gözlerimize. O iki kara lekeyi gözümüze fotoğrafçı Kevin Carter soktu: Somali’de Birleşmiş Milletler’in yardım kampının birkaç kilometre ötesinde, açlıktan toprağa yığılmak üzere bir çocuk ve arkasında onun ölümünü bekleyen bir akbaba. O iki kara leke, hepimizi, her zaman vicdan borçlusu kılacak acı gerçeği batırdı kalbimize. Suçlu o iki kara leke! Çünkü, bizi suçlu kıldılar. Oyunbozanlık ettiler. Olmasaydılar eğer, sayesinde Pulitzer ödülü aldığı bu fotoğrafı çektikten sonra niye ardına bakmadan çekip gittiğini sorgulamayacaktı Kevin Carter. Olmasaydılar eğer, o görüntünün en çok da kendi vurdumduymazlığını ve vicdansızlığını görüntülediğini acıyla anlamasına mahal olmayacaktı Kevin Carter’in. Olmasaydılar eğer, çocuğu oradan alıp kendini akbabanın önüne bırakırcasına aylar sonra intihar etmeye kalkmayacaktı Kevin Carter (Demek fotoğraf makinesinin namlusu da sahibine çevrilebiliyor ve öldürüyor!). Ama oldular bir kere... Oldular ve göründüler. Ve hep görünecekler. Sadece fotoğrafçıyı değil, hepimizi rahatsız edecekler. Orada vicdan azabının ezip öldürdüğü o fotoğrafçı kadar bile var olmadığımızı görüntülüyor çünkü o fotoğraf. Bizi gammazlıyor. İçimizde merhameti en çok hak edeni, bir çocuğu, bir akbabaya sıradan bir yem edebilecek küresel adaletsizliğin, kitlesel merhametsizliğin başucuna koyuyor her birimizi. Tam da olay mahallinde görünmeyişimiz nedeniyle, fail-i mâlûmu sayıldığımız bir cinayete ortak ediyor bizi... Dahası da var: fotoğrafta annesi ya da babası görünmüyor aç (bırakılmış) çocuğun. Annesi babası da öldürülmüş belki. Yahut uzaklarda tutuluyor. Onların çocuğun yanıbaşında görünmeyişleri de bir dehşet görüntüsü! Anne şefkatinin azıcık kırıntısınca orada olsaydık, hepten eriyip gözyaşı olmaz mıydık o çocuğun başında? Erimiyoruz. Yanmıyoruz işte! Yokuz orada. Yokluğumuzu o iki kara leke sayesinde görebiliyoruz. İçinde görünmediğimizi göremediğimiz, görünmediğimiz için de yanmadığımız ne kadar çok kara leke fotoğrafı olacaktı ama fotoğrafçılar yetişemedi. Hiç görünür olmadığı için hiç olmadığını sandığımız nice kara lekeler var yeryüzünde. Olsa bile, hep öyle oluyor diye bıkkınlıkla yok saydığımız, alışkanlığımızın yüzsüzlüğüne sardığımız daha nice taze kara lekeler düşeyazıyor yerin yüzüne. Yokuz oralarda, yokluğumuzu görecek gözden yoksunuz. Yokluğumuzu görsek de yokluğumuza yanacak gönülün yoksuluyuz. Ne kadar körüz! Ne kadar sağırız! Ne kadar merhametsiziz! Ne kadar acımasızız. Ne kadar vurdumduymazız. Olmayan bizlerin en acınacak haline, yok oluşuna acıyıp da bizi var kılan ey Rahman; en çok yanımızda olunması gereken zamanda, anılmaya değer olmadığımız unutuş karanlığında şefkatiyle seçip yakınlığına çağıran Rahîm; olamadığımız yerlere değdir dualarımızı. Gözlerimize verdiğin o iki kara lekeyi, iki gözbebeğimizi merhamet(l)e aç! Görür kıl bizi kara lekeleri. Görünür kıl bizi kara lekeli fotoğraflar içinde. Geç kalmadan. SENAİ DEMİRCİ [Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak için TIKLAYIN...] Bu linke tıklayıp resmi görün lütfen. __________________ Kuvvete dayanmayan adalet aciz, adalete dayanmayan kuvvet zalimdir. (Blaise Pascal) Bu mesaj en son " 06-08-2008 " tarihinde saat 23:17 itibariyle gazeteci tarafından düzenlenmiştir....

06-08-2008, 23:12	#2 (permalink)
gazeteci Doktor Giriş: Oct 2007 Konum: Fanide misafir,ebediyyet yolcusu.Ank. Mesaj: 687 Tecrübe Puanı: 97	Ya arkadaşlar resmi görmenizi çok isterdim ama olmadı beceremedim.Gerçekten tüyler ürperten bir resimdi. __________________ Kuvvete dayanmayan adalet aciz, adalete dayanmayan kuvvet zalimdir. (Blaise Pascal)

06-09-2008, 09:23	#3 (permalink)
Tunaltay Sahip :p Giriş: Nov 2006 Konum: Fildişi Kule/Onuncu Köy Mesaj: 10,911 Tecrübe Puanı: 100	Teşekkürler gazeteci. Yalnız biz bu Senai Demirci ile vukuatlıyız. Başımıza bela olmasın yazımı yayınlıyorsunuz diye. : ) Resim olayını çözeceğiz inş. beraber. __________________ Herşeyi bilirim mi diyor gençlik? Herşeyi yaparım mı diyor ihtiyarlık?

06-09-2008, 09:28	#4 (permalink)
vuslat78 Profesör Giriş: Apr 2008 Konum: ...ANKARA... Mesaj: 2,915 Tecrübe Puanı: 320	SENAİ abimiz çok acı veren bir konuya dikkat çekmiş...evet ne kadar duyarlıyız bu konulara,vicdanlarımızın muhasebe etme zamanı..küresel olarak gitgide merhametsizleşiyormuyuz? RABBİM BİZLERİ PEYAMBERİMİZ ŞEFKATİNE ULAŞTIRSIN İNŞAALLAH..DUALARIMIZ ACI,AÇLIK,ZÜLUM GÖREN İNSANLAR İÇİN OLSUN İNŞAALLAH.. TEŞEKKÜRLER GAZETECİ KONU İÇİN.. __________________

Şu an bu konuyu görüntüleyen kullanıcı sayısı: 1 (0 üye ve 1 misafir)

Konu Araçları
Yazıcı Çıktısını Göster Sayfayı E-posta ile Yolla
Görünüm Modları
Düzenli Mod Karışık Moda Geç Konu Moduna Geç